นานมาแล้วเราเคยถูกจับให้ไปเล่นเกมนึง
แบบที่เราไม่เต็มใจ แต่พอเล่นไปแล้วก็ประทับใจมากเลยทีเดียว มันเป็นเกมเกี่ยวกับความรัก... ...มีคนตั้งเกมส์ขึ้นมาว่า จะมีสะพานไม้เล็กวางพาดอยู่ ให้เดินไปจนถึงสุดทางโดยที่หลับตา ถ้าใครสามารถเดินไปถึงได้โดยไม่ตกลงมาซะก่อน คู่รักที่คุณมีกับตัวคุณจะเป็นเนื้อคู่กันตลอดไป...ทุกคนจึงพยายามเดินแล้วหลายรอบ แต่ก็ตกลงมาทุกที บางคนถึงกับคิดว่าเราคงไม่มีเนื้อคู่แล้วล่ะสิ จนมีคนนึงเดินไปถึง และไม่ตกลงมา ทุกคนก็ถามว่าเดินยังไงหละถึงไม่ตก.. พอคนนั้นตอบทุกคนถึงกับเงียบไปเลย เค้าบอกว่า "ชั้นแอบลืมตาเดินไง"... ลองคิดดูสิ เพื่อความรัก ทุกคนยอมหลับตา.. และยอมปฏิเสธสิ่งต่าง ๆ ที่ทุกคนผ่านมัน โดยไม่มองอะไรเลย.. เค้าสั่งให้หลับตาเดินก็ยอม แล้วมันจะไปถึงได้อย่างไร.. ในเมื่อตาเรามองไม่เห็นทาง .เวลามีความรักลองเปิดตามองให้ไกล... "อย่าปล่อยให้ความรักทำให้ตาบอด" ถึงแม้ลืมตาเดินแล้วยังตกลงมาอีก ก้อคงไม่เจ็บเท่าตกลงมา เพราะหลับตาเดิน.. เพราะเราจะรู้ว่าต้องตกท่าไหน จึงจะเจ็บน้อยที่สุด จริงไหม......